Η σκοτεινή πλευρά του μακιγιάζ

Μόλυβδος, υδράργυρος και άλλες χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τη βιομηχανία των καλλυντικών έχουν ενοχοποιηθεί για πλείστες όσες παρενέργειες στον ανθρώπινο οργανισμό. Από την αρχαιότητα ως σήμερα η υγεία θυσιάζεται στον βωμό του κάλλους. Μήπως είναι καιρός να σταματήσουμε;

Θεσμικό πλαίσιο για τα φυσικά καλλυντικά

φυσικά και βιολογικά καλλυντικά

φυσικά και βιολογικά καλλυντικά

Τα Φυσικά καλλυντικά έχουν  μια σημαντική εξέλιξη τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση ότι είμαστε υπεύθυνοι για τον κόσμο στον οποίο ζούμε, και μια αυξανόμενη ανησυχία για την υγεία μας.

               Συνταγές ομορφιάς με μέλι

Πώς να βάψεις τα μαλλιά σου χωρίς βαφες

Είτε ξέμεινες από χρήματα, είτε θέλεις μια πιο φυσική λύση μπορείς να φτιάξεις ακριβώς το χρώμα μαλλιών που ονειρεύτηκες με εναλλακτικούς τρόπους

Αρκεί να διαλέξεις την απόχρωση που επιθυμείς για όλη την επιφάνεια των μαλλιών σου ή ακόμη και για ανταύγειες, και τα άλλα άστα πάνω μας! Ψάξαμε για σένα ιδέες από την παλέτα της φύσης, τα μυστικά της γιαγιάς, την κουζίνα ή… οπουδήποτε μπορέσαμε να χωθούμε!

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΣΥΣΤΑΤΙΚΩΝ

Απαιτούμε την προστασία της υγείας μας και των παιδιών μας. Καιρός να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Χρησιμοποιήστε τον κατάλογο που ακολουθεί πριν ή μετά την κάθε αγορά σας για να αξιολογήσετε μόνοι σας την καταλληλότητα των προϊόντων που αγοράζετε και χρησιμοποιείτε. Είναι απλή, σε λατινικούς χαρακτήρες γιατί δυστυχώς πολλά προϊόντα από αυτά που κυκλοφορούν στην Ελληνική αγορά δεν έχουν μεταφρασμένα συστατικά.

Επικίνδυνα φυτικά προϊόντα αδυνατίσματος

Μοιραία ομορφιά

Υπάρχει ομορφιά που... σκοτώνει; Ασφαλώς. Τα «καλλυντικά» που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι από την αρχαιότητα δεν ήταν πάντα αθώα, ενώ προϊόντα που κυκλοφόρησαν στην αγορά τον Μεσοπόλεμο αποτελούσαν πραγματικό δημόσιο κίνδυνο

φυτικά καλλυντικά :ας πούμε κι μια αλήθεια

Aμύγδαλο. Αντιγηραντικό για το δέρμα

ζάχαρη για βελούδινο δέρμα

Μια πανεύκολη συνταγή ομορφιάς για σκασμένα χείλη

Συμβουλές ομορφιάς από όλο τον κόσμο

υπέροχη μάσκα ομορφιάς με ….ασπιρίνη!

Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τα καλλυντικά

 ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ VIDEO

Σχετικά με Οργανικά Προϊόντα

ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ
Στα πλαίσια απουσίας σταθμισμένης νομοθεσίας, φυτικό – φυσικό θεωρείται κάθε καλλυντικό που περιλαμβάνει κάποια φυτικά εκχυλίσματα.

Συχνά ο όρος παρερμηνεύεται και χρησιμοποιείται καταχρηστικά από καλλυντικά που δεν πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις προς την υγεία και το περιβάλλον , ωστόσο για την εξασφάλιση των καταναλωτών έχουν ιδρυθεί διάφοροι οργανισμοί έλεγχου και πιστοποίησης

τα σταφύλια της ομορφιάς

     Πριν 6.000 χρόνια, οι λαοί της Mεσοποταμίας και οι αρχαίοι Aιγύπτιοι γνώριζαν το σταφύλι και το καλλιεργούσαν για επιτραπέζια χρήση. Eδώ και 4.000 χρόνια, οι λαοί στη λεκάνη της Mεσογείου το αξιοποιούν όχι μόνο ως θρεπτικό φρούτο ή για την παραγωγή κρασιού, αλλά και για τις πολύτιμες θεραπευτικές του ιδιότητες. O καρπός που τραγουδήθηκε και εξυμνήθηκε ίσως περισσότερο από κάθε άλλον από τους αρχαίους Έλληνες και Pωμαίους φιλόσοφους και ποιητές, σήμερα καλλιεργείται συστηματικά στην Eυρώπη, στην Kεντρική Aσία, στη Δυτική Aκτή της Βόρειας Aμερικής και σε διάφορες περιοχές της Aυστραλίας και της Aφρικής.

Μάσκα από σταφύλι για να εξαλείψετε τις ρυτίδες

Η εποχή του σταφυλιού έφτασε και είναι ώρα να το εκμεταλλευτείτε, αφού τα σταφύλια περιέχουν πολλές βιταμίνες, ασβέστιο, μαγνήσιο και κάλιο, ενώ παράλληλα κάνουν καλό και στο δέρμα. Τα φυσικά συστατικά τους μπορούν να βοηθήσουν στην καταπολέμηση των ρυτίδων, γεγονός που κάνει πολύτιμη και θαυματουργή μάσκα που ακολουθεί.

συνταγή για δυνατές βλεφαρίδες

Αν χρειάζεστε λίγη περισσότερη φροντίδα, δοκίμαστε τη φυσική συνταγή που σας προτείνουμε και που μπορείτε να φτιάξετε εύκολα στο σπίτι. Απλώστε τη στις βλεφαρίδες σας όταν δεν φοράτε μάσκαρα ή το βράδυ ως treatment που τρέφει, δυναμώνει και μακραίνει - επίσης μπορείτε να τη χρησιμοποιήσετε και στα φρύδια.

Η ιστορία του κραγιόν

Προστέθηκε από 24grammata

24grammata.com/ ιστορία των ασήμαντων πραγμάτων
Κατερίνα Βαϊμάκη
Σήμερα υπολογίζεται πως το 92% των γυναικών φορούν κραγιόν. Η μέση γυναίκα καταναλώνει περίπου 2 με 3 κιλά κραγιόν στη διάρκεια της ζωής της μόνο με το να γλύφει τα χείλη της! Ποια είναι όμως η ιστορία του μέσα στους αιώνες και ποιος αυτός που το εφηύρε;
Στα αρχαία χρόνια
Ιστορικά στοιχεία δείχνουν πως το κραγιόν προέρχεται από την αρχαία Μεσοποταμία, 5,000 χρόνια πριν. Οι γυναίκες της πόλης της Βαβυλώνας, Ούρ, σκέφτηκαν και εφάρμοσαν την ιδέα του κραγιόν. Θρυμμάτιζαν ημιπολύτιμους λίθους και τους αναμείγνυαν με ένα μείγμα που τους προσέδιδε χρώμα. Έπειτα το χρησιμοποιούσαν για να διακοσμούν τα χείλη τους.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι αποσπούσαν μια κόκκινη χρωστική ουσία από φύκια, που περιείχαν 0,01% ιώδιο και βρώμιο. Το αποτέλεσμα όμως, αυτής της ένωσης ήταν τοξικό και αργότερα έγινε γνωστή ως το «φιλί του θανάτου». Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες έβαφαν τα χείλη τους, με αγαπημένα χρώματα το μπλε, το μαύρο, το πορτοκαλί και το κόκκινο. Λέγεται πως η Κλεοπάτρα χρησιμοποιούσε λιωμένα σκαθάρια, αυγά μυρμηγκιών και χέννα για να βάφει κόκκινα τα χείλη της.
Στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη, η μπογιά για τα χείλη φτιαχνόταν από βερμίλιο και φυτικές ουσίες, όπως τα φύκια και τα μούρα. Στα κλασικά χρόνια, ο τρόπος που φορούσαν το κραγιόν αποδείκνυε την κοινωνική τους τάξη. Στην αρχαία Ρώμη, οι γυναίκες που άνηκαν στην ανώτερη τάξη χρησιμοποιούσαν κραγιόν που κατασκεύαζαν στο σπίτι.
Το 900 μ.Χ, ο Ανδαλουσιανός Άραβας ιατρός και φαρμακοποιός Abu al-Qasim al-Zahrawi (Abulcasis) δημιούργησε το πρώτο κραγιόν σε στερεά μορφή, χρησιμοποιώντας άρωμα και άλλα συστατικά πεπιεσμένα σε καλούπια. Περιέγραψε τη διαδικασία στην εγκυκλοπαίδεια του περί ιατρικής και φαρμακολογίας, την Al-Tasrif.
Μεσαίωνας
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα το κραγιόν είχε απαγορευτεί από την εκκλησία, ως ενσάρκωση του Σατανά. Η εκκλησία θεωρούσε πως τα βαμμένα χείλη ήταν σατανικά και
αποτελούσαν πρόκληση στον τρόπο με τον οποίο ο θεός είχε σχεδιάσει το
ανθρώπινο πρόσωπο.
Το κραγιόν άρχισε να κερδίζει κάποια δημοτικότητα το 16ο αιώνα στην Αγγλία, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Βασίλισσας Ελισάβετ Α’, η οποία έκανε της μόδας τα κατακόκκινα χείλη και το λευκό πρόσωπο.  Μέχρι τότε το κραγιόν δημιουργούταν από ένα μείγμα κεριού και κόκκινες κηλίδες από τα φυτά. Μόνο οι γυναίκες ανώτερης τάξης και άνδρες ηθοποιοί φορούσαν μακιγιάζ.
Στα τέλη του 1770, το Βρετανικό Κοινοβούλιο πέρασε ένα νόμο με τον οποίο δήλωνε πως οι γυναίκες οι οποίες αποπλανούσαν τους άντρες σε γάμο με το μακιγιάζ θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για μαγεία.
Η σύγχρονη ιστορία
Το 1860 αποτέλεσε το τέλος της απαγόρευσης ενάντια στο μακιγιάζ. Το πρώτο εμπορικό κραγιόν κατασκευάστηκε το 1884. Ήταν καλυμμένο με μεταξωτό χαρτί και αποτελούταν από λίπος ελαφιού, καστορέλαιο και κερί μέλισσας. Οι Σουφραζέτες χρησιμοποίησαν επίσης τα κραγιόν σαν σημάδι  χειραφέτησης κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας, ζητώντας δικαίωμα ψήφου.
Τα πρώτα μοντέρνα κραγιόν σε μεταλλικές θήκες δημιουργήθηκαν το 1915. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι μεταλλικοί σωλήνες για τα κραγιόν αντικαταστάθηκαν από πλαστικούς και χάρτινους. Εκείνη την εποχή ηδημοτικότητα του κραγιόν αυξήθηκε χάρη στη βιομηχανία του σινεμά. Το μακιγιάζ έγινε συνήθεια για τις γυναίκες. Το 1950, η Αμερικανίδα φαρμακοποιός Hazel Bishop δημιούργησε το πρώτο μακράς διαρκείας κραγιόν.
Χρώμα και μόδα
Διάφορα χρώματα και διαφορετική δημοτικότητα για το καθένα ανά τους αιώνες. Κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα το μπορντό είχε την τιμητική του. Συνέχισε να είναι δημοφιλές και τη δεκαετία του ‘20. Τη δεκαετία του 1930 το κραγιόν δεν ήταν αποδεκτό από τον καθωσπρεπισμό της εποχής. Μια μελέτη του 1937 αποκάλυπτε πως πάνω από το 50% των έφηβων κοριτσιών της εποχής τσακωνόταν με τους γονείς τους για αυτό!
Όμως το  1950 όμως οι ηθοποιοί Marilyn Monroe και Elizabeth Taylor βοήθησαν στην επαναφορά του κόκκινου χρώματος στα χείλη των γυναικών. Το 1970 οι εταιρείες καλλυντικών προώθησαν κραγιόν με πιο περίεργες αποχρώσεις όπως  γαλάζιο, μεταλλικό πράσινο, μπλε-ασημί και βιολετί. Το μαύρο κραγιόν ήταν πολύ δημοφιλές από τη δεκαετία του ‘80 μέχρι και του ‘90.
Συστατικά
Το κραγιόν αποτελείται από κερί, έλαια και μαλακτικά. Το κερί βοηθά το κραγιόν να λάβει τη στερεά του μορφή και ενισχύει την ευκολία εφαρμογής. Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι ελαίων που χρησιμοποιούνται, όπως το ελαιόλαδο, τα πετρελαιοειδή, βούτυρο κακάο, λανολίνη και βαζελίνη. Τα κραγιόν παίρνουν το χρώμα τους από μια ποικιλία βαφών. Το ροζ κραγιόν γίνεται από την ανάμειξη του διοξειδίου του τιτανίου με διάφορες κόκκινες αποχρώσεις.
www.flowmagazine.grhttp://www.flowmagazine.gr/

Τα καλλυντικά της Κυκλαδίτισσας

Από την προϊστορία ως σήμερα ο μόλυβδος κατέχει περίοπτη θέση στον καλλωπισμό των γυναικών. Αυτό αποδεικνύουν ευρήματα των ανασκαφών στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, εγείροντας για άλλη μια φορά το ζήτημα της ασφάλειας του τοξικού μετάλλου

Τι κοινό μπορεί να έχουν τα μαύρα μάτια της Νεφερτίτης, τα ρόδινα ζυγωματικά μιας προϊστορικής κυκλαδίτισσας καλλονής και τα κόκκινα χείλη μιας σύγχρονης γυναίκας; Το μυστικό βρίσκεται στο μακιγιάζ: τα καλλυντικά τους, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο ποσοστό, περιέχουν οξείδια του μολύβδου.

Αρρηκτα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη φύση, το μακιγιάζ δεν είναι καθόλου καινούργια υπόθεση. Αντιθέτως, ανάγεται στα βάθη των χιλιετιών. Και αν σήμερα αποτελεί αντικείμενο έρευνας με τις πλέον εξελιγμένες γνώσεις της επιστήμης, αυτό δεν σημαίνει ότι οι πρόγονοί μας το αντιμετώπιζαν με μικρότερη επιμέλεια. Οπως όλα δείχνουν, η κάθε εποχή το προσεγγίζει με τα καλύτερα μέσα που διαθέτει. Και ένα από αυτά φαίνεται να είναι ο μόλυβδος. Τον βρίσκουμε στο κολ των αρχαίων Αιγυπτίων, στα ψιμύθια των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων, στα καλλυντικά των αναγεννησιακών κυριών, στο περίφημο χλωμό «φον ντε τεν» της βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας αλλά και, σε πολύ μικρότερες συγκεντρώσεις, στα σημερινά κραγιόν. Το γεγονός ότι είναι τοξικός δεν φαίνεται να λειτουργεί αποτρεπτικά. Η διαχρονικότητά του ως βασικού στοιχείου του μακιγιάζ έως και τα νεότερα χρόνια είναι τέτοια ώστε η παρουσία του σε αρχαιολογικά ευρήματα δείχνει πολύ συχνά προς μια πιθανή κατεύθυνση: αυτή των καλλυντικών.

Το πρώτο ρουζ;
Αυτό ακριβώς συνέβη στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, όπου μια ομάδα ερευνητών, στο πλαίσιο μιας μελέτης που διενεργείται με την υποστήριξη του διευθυντή των ανασκαφών Ακρωτηρίου Θήρας κ.Χρίστου Ντούμα και τη χορηγία του Ιnstitute for Αegean Ρrehistory, ανίχνευσε χρωστικές του μολύβδου σε λίθινα εργαλεία διαφορετικών σχημάτων και χρήσεων (μυλόπετρες, γουδιά, χειρόλιθους, παλέτες) που μαρτυρούν την κατεργασία των πρώτων υλών από την πρώτη λειοτρίβηση ως τη δημιουργία εξαιρετικά λεπτόκοκκης πούδρας. Οι χρωστικές που ανιχνεύθηκαν έχουν ως βάση το κόκκινο χρώμα που δίνει ο λιθάργυρος αλλά εμφανίζουν και ανοιχτότερες αποχρώσεις του κόκκινου ως το υπόλευκο του κερουσίτη. Χρώματα του μολύβδου δεν έχουν εντοπισθεί στις τοιχογραφίες ή στα αγγεία που έχουν βρεθεί ως τώρα. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, θα πρέπει να χρησιμοποιούνταν για το μακιγιάζ.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το αρχαιότερο «ρουζ» που έχει βρεθεί ως τις ημέρες μας; Οι ερευνητές τονίζουν ότι δεν έχουν ακόμη απτές αποδείξεις αλλά μόνο ενδείξεις. Είναι όμως πολύ ισχυρές. Τα αποτελέσματα της έρευνας, τα οποία μόλις δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Αrchaeological Science», (http://dx.doi.org/10.1016/j. jas. 2010.02.001) θεωρούνται σημαντικά. Οχι μόνο επειδή τα χρώματα και οι εφαρμογές τους αναδεικνύονται τα τελευταία χρόνια διεθνώς σε «καυτό» αντικείμενο μελέτης της αρχαιολογίας αλλά και γιατί αποκαλύπτουν άγνωστες ως σήμερα πλευρές των πρακτικών της Εποχής του Χαλκού γενικότερα και του κυκλαδικού πολιτισμού ειδικότερα.

Μακιγιάζ σε άσπρο- μαύρο
Οι πρώτοι διδάξαντες την τέχνη του μολυβδούχου μακιγιάζ θεωρούνται οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, εφόσον σε αυτούς έχουν βρεθεί οι αρχαιότερες σχετικές μαρτυρίες. Το έντονο μαύρο περίγραμμα γύρω από τα μάτια των ανδρών και των γυναικών της εποχής των Φαραώ είχε ως βάση του τον γαληνίτη- τον θειούχο μόλυβδο -, πρώτη ύλη η οποία εξακολούθησε να χρησιμοποιείται ευρέως όχι μόνο στην Αίγυπτο αλλά και σε άλλες περιοχές τις επόμενες χιλιετίες. Εξίσου παλαιά και διαδεδομένη χρωστική στο μακιγιάζ είναι το λευκό του μολύβδου που βγαίνει από τον κερουσίτη- ανθρακικό άλας του μολύβδου - και χρησιμοποιήθηκε ανά τους αιώνες για τη λεύκανση του προσώπου. Τα αρχαιότερα δείγματα λευκού του μολύβδου σε μορφή «πούδρας» ανάγονται στην 3η χιλιετία π.Χ. και έχουν ανακαλυφθεί τόσο στην Αίγυπτο όσο και, σχετικά πρόσφατα, σε γυναικείους τάφους σε νεκροταφεία της Μεσοποταμίας.

Λαμπερό κόκκινο
Το κόκκινο απουσίαζε όμως ως τώρα από τη χρωματική παλέτα των προϊστορικών καλλυντικών του μολύβδου. «Το σημαντικό σε αυτή την ανακάλυψη» λέει μιλώντας στο «Βήμα» η Σοφία Σωτηροπούλου,φυσικός του Διαγνωστικού Κέντρου Εργων Τέχνης του Ιδρύματος Ορμύλια και υπεύθυνη για τον συντονισμό της έρευνας,«είναι ότι στο Ακρωτήρι έχουμε τη χρήση του λιθάργυρου για το κόκκινο χρώμα του.Γιατί,από όσα γνωρίζαμε ως τώρα για τα χρώματα του μολύβδου,μιλούσαμε πάντα για το λευκό, τον κερουσίτηκαι το μαύρο,τον γαληνίτη, που χρησιμοποιούσαν στην Αίγυπτο.Αυτά ήταν τα γνωστά χρώματα του μολύβδου στα καλλυντικά». Οι κόκκινες χρωστικές τις οποίες εντόπισαν οι ερευνητές έχουν δύο προελεύσεις. Στην πλειονότητά τους προέρχονται από τον λιθάργυρο, ορυκτό μονοξείδιο του μολύβδου που παράγεται κατά την εξαγωγή του αργύρου από τον αργυρούχο μεταλλικό μόλυβδο. Τέτοια πλακοειδή κομμάτια λιθάργυρου έχουν βρεθεί στον οικισμό και σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, μπορούν να συσχετισθούν με τις σκόνες που σώζονται πάνω στα εργαλεία.«Αυτό το παραπροϊόν της μεταλλουργίας του αργύρου», μας εξηγεί οΒασίλης Περδικάτσης , καθηγητής στο Τμήμα Μηχανικών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης, ο οποίος συμμετείχε στην έρευνα,«οι αρχαίοι το μάζευαν από τα εργαστήρια του αργύρου και το χρησιμοποιούσαν μετά για να φτιάξουν διάφορες χρωστικές.Ή το λευκό του μολύβδου,το αποκαλούμενο στουπέτσι στην κοινή γλώσσα,ή άλλες ενώσεις του μολύβδου, όπως το κόκκινο που βρήκαμε».

Ρόδινα μάγουλα από μίνιο;

Μια άλλη κόκκινη χρωστική έχει ως βάση το μίνιο, επιτετραοξείδιο του μολύβδου που είναι γνωστό και ως «κόκκινος μόλυβδος». Βρέθηκε σε ένα κομμάτι που φαίνεται να αποτελεί το υπόλειμμα του περιεχομένου ενός μικρού δοχείου το οποίο δεν έχει σωθεί.«Το υλικό έχει ζωηρό ρόδινο χρώμα και είναι εξαιρετικά λεπτόκοκκο» λέει ο κ. Περδικάτσης.«Ηταν ανακατεμένο με δευτερογενή ασβεστίτη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι το αναμείγνυαν με ασβέστη,προφανώς για να κάνουν το χρώμα του πιο απαλό».

Το συγκεκριμένο εύρημα αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της χρήσης των καλλυντικών, όπως εξηγούν οι αρχαιολόγοιΑναστασία Δεβετζήκαι Κική Μπίρταχατης επιστημονικής ομάδας του Ακρωτηρίου Θήρας που έχουν αναλάβει το αρχαιολογικό σκέλος της μελέτης. Είναι διαμορφωμένο σε λεπτές στρώσεις οι οποίες δείχνουν ότι αραιωνόταν με κάποιο υγρό και εφαρμοζόταν με κάποιο είδος πινέλου.«Προφανώς για να έχει καλύτερη εφαρμογή έβαζαν ένα ενδιάμεσο υλικό, ίσως νερό, δεν μπορούμε να το ξέρουμε,γιατί τα οργανικά υλικά δεν μπορούν να σωθούν» λέει μιλώντας στο «Βήμα» η κυρία Δεβετζή.«Είναι μικρό σαν δείγμααλλά το χρωματικό αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον:είναι ένα έντονο ροζ που όμως περιέχει μόλις 4% μίνιο .Αν δεχθούμε ότι το χρώμα αυτό το χρησιμοποιούσαν στο μακιγιάζ,η μεγάλη αραίωσή του μείωνε και την τοξικότητά του».

Τοξικά ή θεραπευτικά;
Σήμερα ξέρουμε ότι ο μόλυβδος και όλα τα οξείδιά του, από τον γαληνίτη, τον λαυριονίτη και τον κερουσίτη ως τον λιθάργυρο και το μίνιο, είναι εξαιρετικά τοξικές ουσίες. Παρ΄ όλα αυτά αρκετοί αρχαίοι συγγραφείς, και ιδιαίτερα ο Διοσκουρίδης, αναφέρονται στις θεραπευτικές ιδιότητες του μαύρου κολ των Αιγυπτίων, το οποίο χρησίμευε και ως κολλύριο για την προστασία και τη θεραπεία των ματιών.

Οι αναφορές αυτές ώθησαν μια ομάδα γάλλων ερευνητών να εξετάσει περισσότερο το θέμα.«Οι αρχαίοι έλληνες και ρωμαίοι συγγραφείς-και οι αιγύπτιοι πριν από αυτούς-πίστευαν ότι αυτό το προϊόν που εμείς θεωρούμε τοξικό είχε φαρμακευτικές ιδιότητες»λέει μιλώντας στο «Βήμα» οΦιλίπ Βαλτέρ, φυσικός του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CΝRS), ειδικός στην ανάλυση των αρχαίων χρωστικών, ο οποίος ήταν επικεφαλής της σχετικής έρευνας μαζί με τονΚριστιάν Αματόρ, χημικό της Εcole Νormale Sup rieure. «Για τον λόγο αυτόν σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα πείραμα υποβάλλοντας ένα μεμονωμένο κύτταρο σε πολύ μικρές συγκεντρώσεις μολύβδου».
 Ενεργοποιεί το ανοσοποιητικό
Χρησιμοποιώντας μια ηλεκτροχημική τεχνική την οποία έχει αναπτύξει ο κ. Αματόρ και επιτρέπει την ανάλυση των ανεπαίσθητων σημάτων που εκπέμπουν τα κύτταρα, οι ερευνητές υπέβαλαν ένα κερατινοκύτταρο της επιδερμίδας σε μικρές ποσότητες διαλύματος λαυριονίτη, δευτερογενούς ορυκτού του μολύβδου που έχει ανακαλυφθεί στο Λαύριο και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι συνέθεταν- από τον λιθάργυρο- για να παρασκευάσουν καλλυντικά. Αυτό που παρατήρησαν ήταν εκπληκτικό. Αντί, όπως αναμενόταν, να νεκρωθεί, το κύτταρο άρχισε να παράγει δεκάδες χιλιάδες μόρια μονοξειδίου του αζώτου, τα οποία λειτουργούν ως αγγελιαφόροι του ανοσοποιητικού συστήματος ενεργοποιώντας τους μακροφάγους, τα κύτταρα που σκοτώνουν τα βακτήρια.«Το μονοξείδιο του αζώτου»εξηγεί ο κ. Βαλτέρ«ενισχύει την άμυνα του οργανισμού. Το πείραμά μας έδειξε ότι το προϊόν αυτό είχε πραγματικά φαρμακευτικές ιδιότητες και μπορούσε να θεραπεύσει τις μολύνσεις» .

Σημαίνει αυτό ότι θα πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τον μόλυβδο; Η έρευνα των γάλλων ερευνητών, η οποία δημοσιεύτηκε τον περασμένο Ιανουάριο στο επιστημονικό έντυπο «Αnalytical Chemistry», είναι μεμονωμένη και οπωσδήποτε το ζήτημα χρειάζεται περισσότερη εξέταση. Οπως τονίζει ο κ. Βαλτέρ, κάνοντας αναφορά στονΠαράκελσο, όλα φαίνονται να είναι ζήτημα δοσολογίας. Ο μόλυβδος όμως, σπεύδει να υπογραμμίσει, είναι τόσο τοξικός ώστε ακόμη και στα κείμενα του αναγεννησιακού αλχημιστή που περιγράφουν τις δόσεις παρασκευής των δηλητηρίων συνιστάται σε ποσότητες σχεδόν μηδενικές.«Πρέπει να ξεχωρίζουμε τα πράγματα»επισημαίνει.«Οι συνθήκες στις οποίες δεν θα “σκοτώσει” είναι πολύ συγκεκριμένες».
 Αποδεικτικά στοιχεία
Θανατηφόρες ή μη, οι χρωστικές του μολύβδου που βρέθηκαν στο Ακρωτήρι κοσμούσαν κατά πάσα πιθανότητα τα πρόσωπα των κυριών σε όλη τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού, από την πρώιμη (3η χιλιετία π.Χ.) ως την ύστερη περίοδό της, λίγο πριν από την καταστροφή της πόλης από το ηφαίστειο γύρω στο 1600 π.Χ. Το ότι ως τώρα δεν έχουν βρεθεί ανάλογες κόκκινες χρωστικές πουθενά αλλού συνιστά μεν μια σημαντική «πρωτιά» αλλά, από την άλλη πλευρά, στερεί τους ειδικούς από ένα μέτρο σύγκρισης που θα ενίσχυε περισσότερο τις υποθέσεις τους.«Σαφή απόδειξη δεν έχουμε»τονίζει η κυρία Δεβετζή.«Κάτι τέτοιο θα είχαμε αν είχαμε βρει τα οξείδια του μολύβδου μέσα σε κάποιο δοχείο με μικρή περιεκτικότητα, μια πυξίδα, ας πούμε,για φύλαξη καλλυντικών».

Υπάρχουν όμως πολλές ενδείξεις. Κατ΄ αρχάς το γεγονός ότι τα χρώματα βρέθηκαν σε μικρές ποσότητες- κάτι το οποίο υποδεικνύει ότι δεν προορίζονταν για τη ζωγραφική-, όπως και το ότι δεν ανιχνεύθηκαν στις τοιχογραφίες ή στα κεραμικά που έχουν βρεθεί στην ανασκαφή. Επίσης τα εργαλεία στα οποία εντοπίστηκαν είναι πολύ συγκεκριμένα και έχουν βρεθεί μέσα στα σπίτια και όχι στα εργαστήρια, όπως έχει συμβεί με τα άλλα εργαλεία παρασκευής που έχουν βρεθεί εκτός των σπιτιών.«Ολα αυτά δείχνουν πολύ εξειδικευμένη χρήση και συνηγορούν υπέρ των καλλυντικών» εξηγεί η αρχαιολόγος.

Το πιο απτό αποδεικτικό στοιχείο έρχεται ίσως από τις τοιχογραφίες. «Εχουμε τις απεικονίσεις των γυναικείων μορφών που είναι σαφώς μακιγιαρισμένες»λέει η κυρία Δεβετζή. «Αυτό βέβαια δεν αποδεικνύει ότι τα υλικά του μακιγιάζ τους είναι εκατό τοις εκατό οξείδια του μολύβδου. Εχουμε όμως μια ισχυρή ένδειξη ότι χρησιμοποιούσαν καλλυντικά χρώματα,όχι μόνο μαύρο αλλά και κόκκινο».Σε αυτό συμφωνεί και ο κ. Βαλτέρ, ο οποίος γνωρίζει τα αποτελέσματα της έρευνας των ελλήνων ειδικών. «Πρέπει να κοιτάζει κανείς την εικονογραφία» δηλώνει«αλλιώς μπορεί να οδηγηθεί σε επικίνδυνα συμπεράσματα. Στην Αίγυπτο δεν χρησιμοποιούν το κόκκινο.Στη Σαντορίνη όμως και στις μινωικές τοιχογραφίες βλέπουμε απεικονίσεις με κόκκινο στα μάγουλα και στα χείλη. Αυτό είναι σαφέστατο».
http://www.tovima.gr/

 

Καλλυντικό:
Σύμφωνα με την οδηγία περί καλλυντικών, ως καλλυντικό προϊόν ορίζεται, «κάθε ουσία ή παρασκεύασμα που προορίζεται να έλθει σε επαφή με διάφορα εξωτερικά μέρη του ανθρωπίνου σώματος (επιδερμίδα, τριχωτά μέρη του σώματος, της κεφαλής, νύχια, χείλη και εξωτερικά γεννητικά όργανα), ή με τα δόντια και τις βλεννογόνους της στοματικής κοιλότητας, με αποκλειστικό ή κύριο σκοπό, τον καθαρισμό τους, τον αρωματισμό τους, την μεταβολή της εμφάνισής τους ή και την διόρθωση των σωματικών οσμών, ή και την προστασία τους, ή την διατήρησή τους σε καλή κατάσταση»
aesthetics.gr